مثل یک باتلاق

شخص (x) یک گناه بی لذت برای من است، گناهی که از آن فقط رنج عایدم می شود و در انتهای ارتکابش حس مغبون بودن و دو سر طلا شدن دارم: من به خیلی از رفتارهایم حالت آگاهانه داده ام، اندیشه ام مثل سایه دنبالشان می کند، غالب آنها درست مثل ظرفهای کدر ادویه ام یا سبزی های خردشده در فریزر یک اتیکت دارند و وقتی سراغشان می روم، با خاطرجمعی می روم؛ اما رفتارم نسبت به خاطره شخص ایکس با وجودی که برایش اسم انتخاب کرده ام، اگر نگویم همیشه ولی غالبا، به خاطر خشم و تناقضات درونی ام دستخوش حرکتی واکنشی و غریزی و در واقع بی اندیشه می شود.

روی پکیج شخص (x)، ویژگی هایش را برای اینکه جای بیشتری نگیرد، به صورت رمزی نوشته ام، این علائم اختصاری، درست مثل ویژگی های آب و هوایی یک منطقه، خیلی گویا هستند و می توانند به من کمک کنند و راهنمای من باشند، آنها شامل نکاتی از شهر وجود شخص ایکس هستند، نکاتی که لحاظ کردن آن ها- هرچند دیر- مرا از گیر افتادن در کوچه های بن بست وجود او و زاغه های تاریک و گل آلود آن در امان می دارد. اما این همه تمهید وقتی سر و کله فرد سومی پیدا می شود که از شخص ایکس رفتاری جانبدارانه دارد، یکهو عینهو پودر می شود و در طرفه العینی مثل ذرات معلق در هوا آنچنان پخش می شوند تو گویی که هیچ گونه تعلق قبلی به من نداشته اند.

بعد من در آن مباحثه که مثل الاکلنگی ناموزون متکلم وحده ساعتی در باب شخص ایکس برای فرد سوم مذکور صحبت کرده ام و آلبوم مبسوطی از کارهای وی را ارائه داده ام، سنگین بال، صحنه را ترک می کنم.

صحنه را ترک می کنم در حالیکه که حس می کنم نسبت به تمامی آرمان هایم خیانت کرده ام: اینکه اعمال گویا هستند و نیازی به گفتار نیست و ..... اینکه باید واقعیت آدم ها را پذیرفت، .... اینکه باید.....

کمی زیر بار سنگین آن حس عجیب و غریب -که این جور وقت ها پیدایش می شود- خوب که استخوان هایم خرد شد، انگار پس از زایمانی سنگین، تصمیمات تازه من متولد می شوند... بعد من، مثل آدم کم رویی که با نگاهی آشنا جان تازه ای گرفته به استدلالهای تازه متولد شده ام نگاه می کنم؛ مثل این استدلالهایم:

اینکه آدم نباید بزدل باشد، آدم می بایست، عقایدش را ابراز کند، اما عقایدش برای خوب دیده شدن و فهمیده شدن باید از خشم و هیجان خالی باشند، این طوری منطق روشن آنها به اوج گیری و شاید فهمشان کمک می کند.